ตอนที่ 16 (ต่อจากวานนี้)
"ผมมาปรึกษาถูกคนจริงๆเลย ขอบคุณมากครับน้าพา"
"แต่ก็ไม่รู้นะว่าเค้าจะยอมรับความช่วยเหลือจากเรารึเปล่า"
ปวันชะงัก หน้าขรึมลง รู้สึกกังวลเช่นนั้นเหมือนกัน...
ooooooo
ตกบ่าย ติ๊กแวะมาหาตาวที่ห้องพัก พอรู้ว่าตาว ไปหาคุณหญิงแม่มาแล้วเรื่องเงินสามสิบล้าน ติ๊กต่อว่าตาวที่รีบร้อนนัก ตาวจึงชี้แจงว่า ไม่เจ็บให้เห็น จะจะแบบนี้คุณแม่ไม่ยอมให้หรอก ติ๊กเลยอดแขวะไม่ได้ว่า ลืมไปว่าคุยกับลูกเศรษฐี เงินแค่นี้ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอก
"แลกกับความสบายใจ ช่างมันเถอะพี่ติ๊ก"
"แต่พี่ว่ามันมากเกินไปสำหรับคนแบบนั้น คิดดูเงินตั้งสามสิบล้าน ถ้าคุณหญิงท่านเอาไปใช้งานมูลนิธิจะเป็นประโยชน์กับคนเดือดร้อนอีกตั้งเท่าไหร่ แล้วตาวนัดกับแอวันไหนล่ะ"
"ยังไม่ได้คุยกันเลย"
"วันนัดพี่ขอไปด้วยคนนะ พี่เป็นห่วงตาว กลัวโดนเค้าทำร้ายเอาอีก"
ตาวพยักหน้ารับ...ติ๊กนิ่งคิด ยังไงก็จะพยายามหาทางช่วยตาวไม่ให้ต้องเสียเงินมากโดยใช่เหตุ...
คืนนี้ที่ผับมีการเลี้ยงส่งวิมาดาที่จะไปอยู่ออสเตรเลีย ปวัน สาธร และแจ้งหล้ามากันครบแก๊ง สาธรนั้นไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังการไปครั้งนี้ของวิมาดา จึงอวยพรเธอเต็มที่ และไม่วายออกอาการหมาหยอกไก่ บอกวิมาดาว่า ยังไงก็อย่าลืมว่ายังมีพ่อม่ายไทย ไม่รวยแต่จริงใจรออยู่ที่นี่อีกคน
"อ้อ เกือบลืม เนียนเค้าฝากช่อดอกไม้มาให้ด้วย"
วิมาดาชะงัก ชำเลืองมองหน้าปวันเล็กน้อย ก่อนจะรับช่อดอกไม้มาจากสาธร พร้อมกันนั้นเสียงโทรศัพท์มือถือสาธรดังขึ้น เนียนโทร.มานั่นเอง สาธรพูดกับเนียนไม่กี่คำก็ส่งโทรศัพท์ ให้วิมาดา บอกว่าเนียนจะคุยด้วย วิมาดารับโทรศัพท์แล้วเดินเลี่ยงไปคุยด้านนอก ปวันมองตามวิมาดาด้วยความเป็นห่วง
"เนียนขอรบกวนเวลาปาร์ตี้แป๊บนึงนะคะ" เนียนเปิดฉากผ่านเครื่องมือสื่อสาร "เนียนอยากโทร.มาชื่นชมที่คุณวิตัดสินใจเลิกทำบาป แล้วหลบไปฟอกตัวที่เมืองนอกแทนน่ะค่ะ แต่อย่าไปทำพฤติกรรมแย่ๆแบบนี้ที่เมืองนอกอีกนะคะ เสียชื่อหญิงไทยหมด"
วิมาดาน้ำตาคลอขึ้นมาด้วยความเจ็บใจแต่ทำอะไรไม่ได้ เพราะรักและเกรงใจสาธรกับปวัน ได้แต่นิ่งฟังอย่างเดียว
"ไปแล้วก็ขอให้ไปลับนะคะ อย่าติดต่อคุณเป้อีกเลย ถ้าฉันจับได้ฉันจะบินตามไปเยี่ยมถึงที่อีกนะคะ" น้ำเสียงเนียนเน้นหนักจริงจัง แล้วตัดสายทันที วิมาดาถอนใจออกมาพร้อมกดวางสาย แล้วหันมาเห็นปวันยืนมอง...ปวันอยากรู้ว่าเนียนโทร.มาทำไม วิมาดาปั้นยิ้มไม่ตอบ ชวนเขากลับไปที่โต๊ะดีกว่า
"เดี๋ยวครับ ผมมีของขวัญมาให้คุณวิด้วยนะ" ปวันหยิบเช็คออกมายื่นให้เธอ "ผมขอสมทบค่าเล่าเรียนครับ"
"ไม่เอาค่ะคุณเป้"
"รับไปเถอะครับ ผมทำให้คุณเดือดร้อน ทั้งตกงานทั้งไม่มีที่อยู่ ถ้าคุณไม่รับไว้ ผมคงรู้สึกผิดไปจนตาย" ปวันยัดเช็คใส่มือวิมาดา วิมาดายิ้มบางๆ กล่าวขอบคุณ แล้วพูดติดตลกว่า ถ้ารวยแล้วจะมาใช้คืนนะคะ...ปวันยิ้มๆ ขอดอกเบี้ยเพิ่มด้วย...แล้วทั้งคู่ก็เงียบงันกันไปสักพัก กระทั่งปวันเป็นฝ่ายจับมือวิมาดา อวยพรให้โชคดี
"เช่นกันค่ะ ลาก่อนนะคะคุณเป้"
ปวันรู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก ดึงวิมาดาเข้ามาสวมกอด...ต่างคนต่างกอดกันแน่น ร่ำลาเป็นครั้งสุดท้าย
ooooooo
เช้าขึ้น เนียนลงมาจากข้างบนไม่เห็นทั้งปวันและน้าพาณี ถามสาวใช้ก็ได้คำตอบว่าทั้งคู่เพิ่งออกไปด้วยกันเดี๋ยวนี้เอง แต่ไม่ทราบว่าไปไหน?
แจ้งหล้าพาปวันกับพาณีไปพบลูกของธุมาที่สถานรับเลี้ยงเด็ก โดยแจ้งหล้าเข้าไปตีสนิทกับพี่เลี้ยงซึ่งจำแจ้งหล้าได้ดีว่าเป็นเพื่อนพี่โบ หนทางจึงไม่ยากเย็น ยิ่งเมื่อแจ้งหล้าบอกว่าผู้ชายที่มาด้วยเป็นพ่อของเด็ก แต่แม่กับพ่อมีปัญหากัน ตอนนี้แยกกันอยู่ พ่อเขาอยากเจอลูกมาก ตนสงสารก็เลยอาสาพามา พี่เลี้ยงได้ฟังก็เห็นใจ อำนวยความสะดวกให้อย่างเต็มที่
พาณีและปวันได้อุ้มชูใกล้ชิดน้องบุ้งกี๋เต็มอิ่ม สองคนเห่อไม่น้อยไปกว่ากัน ครั้นน้าหลานพากันกลับออกไปก็รีบแวะที่แผนกของใช้เด็ก เลือกซื้อทั้งเสื้อผ้าและของเล่นกันเต็มไม้ เต็มมือ พาณีนั้นตั้งใจจะเอาไปฝากทั้งลูกของโบและลูกของเนียนที่ใกล้จะลืมตาดูโลก
เมื่อกลับถึงบ้านในตอนค่ำ สองคนนั่งแยกของที่ซื้อมา ส่วนของปวันนั้นรีบเอาไปเก็บไว้บนห้องเรียบร้อยแล้ว เนียนเข้ามาเจอสองน้าหลานกับกองเสื้อผ้าเด็ก เข้าใจว่าสองคนเห่อลูกในท้องของเธอ ให้ความสำคัญตั้งแต่ยังไม่เห็นหน้า เนียนรู้สึกดีๆกับทั้งคู่ เดินยิ้มอารมณ์ดีขึ้นข้างบนโดยไม่ทักถามอะไร
เนียนเข้ามานั่งในห้องสักครู่ นึกอยากเอาใจสามีบ้างที่เขาให้ความสำคัญกับลูก จึงเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าเลือกชุดนอนจะเอามาแขวนให้ปวันใส่คืนนี้ แต่สายตาเหลือบไปเห็นถุงใส่ของวางซุกอยู่ที่พื้น เธอย่อตัวลงเปิดถุงใส่ของดู พบว่าเป็นของเล่นเด็กหลากหลาย
"ทำเป็นฟอร์ม ที่แท้ก็เห่อ...ทำตัวน่ารักยังงี้ค่อยคุยกันรู้เรื่องหน่อย" เนียนพึมพำยิ้มๆ แล้วเก็บของเล่นเข้าที่ พลันก็ชะงักก้มมองท้องตัวเอง ก่อนจะมีสีหน้าขรึมลงอย่างเห็นได้ชัด คล้ายมีเรื่องกังวลใจบางอย่าง...
ooooooo
เช้านี้ธุมายังข้องใจไม่หาย ตั้งแต่เมื่อวานเย็นไปรับลูกกลับบ้าน เสื้อผ้าของลูกมีกลิ่นน้ำหอมที่เธอรู้สึกคุ้นมาก แต่นึกไม่ออกว่าเคยได้กลิ่นที่ไหน และใครใช้ เมื่อไปส่งลูกในเช้านี้อีกครั้ง ธุมาจึงถามพี่เลี้ยงเด็กว่า ปกติน้องใช้น้ำหอมยี่ห้ออะไร?
"หนูไม่ได้ใช้ค่ะ หัวหน้าห้ามฉีดน้ำหอม อาจารย์หมอกลัวเด็กจะแพ้น่ะค่ะ"
"ดีค่ะ" ธุมาปั้นยิ้ม ทั้งๆที่ยังติดใจสงสัยว่ากลิ่นน้ำหอมของใครมาติดเสื้อติดผมลูกชายตน
ขณะเดียวกันนั้น พาณีกำลังฉีดน้ำหอมหลังจากแต่งตัวเสร็จเตรียมออกจากบ้านพร้อมปวันที่นัดกันเอาไว้ดิบดี...
จากนั้นไม่นาน สองคนน้าหลานก็ได้พบน้องบุ้งกี๋ที่สถานเลี้ยงเด็กโดยสะดวก พาณีอุ้มหลานไม่วาง เดี๋ยวกอดเดี๋ยวหอม ท่าทางหลงหลานชายเอามากๆ ปวันเองก็คอยเอาของเล่นที่ซื้อมามาเล่นกับลูก ส่วนเสื้อผ้าทั้งหมด สองคนให้ไปกับแจ้งหล้า ให้เอาไปให้ธุมาที่บริษัท แล้วให้บอกว่าแจ้งหล้าเป็นคนซื้อมาฝากหลาน
ข้างฝ่ายเนียนที่ยังนอนตื่นสาย จนกระทั่งสาวใช้ต้องยกอาหารเช้าขึ้นมาให้ถึงในห้อง ส่วนอีกคนถือเสื้อเชิ้ตทำงานของปวันหลายตัวตามเข้ามาจะแขวนเข้าตู้ เนียนถามสาวใช้ที่เสิร์ฟอาหารว่า คุณเป้กับคุณน้าทานแล้วเหรอ คำตอบคือทานแล้ว และออกไปด้วยกันแล้วด้วย เนียนชักเริ่มสงสัย เมื่อวานทั้งคู่ก็ออกไปด้วยกัน จึงถามสาวใช้ รู้ไหมว่าเขาไปไหนกัน
"หนูไม่ทราบหรอกค่ะ"
เนียนนิ่วหน้า เหลือบตามองไปทางสาวใช้อีกคนที่จัดเสื้อผ้าเข้าตู้ แล้วจู่ๆเนียนก็ลุกพรวดไปที่ตู้ ก้มลงค้นหาถุงของเล่นที่เห็นเมื่อคืน แต่ตอนนี้พื้นที่ตรงนั้นกลับว่างเปล่า
"หาอะไรเหรอคะคุณเนียน" สาวใช้สงสัย
"ถุงใส่ของเล่นเด็ก เมื่อคืนฉันยังเห็นอยู่เลย"
สาวใช้อธิบายลักษณะถุงที่เนียนพูดถึง แล้วบอกเนียนว่า เห็นคุณเป้ถือขึ้นรถไปด้วย...
"เอาไปให้ใคร" เนียนถามเสียงแข็ง แต่สาวใช้ก็จนใจไม่รู้จริงๆ เนียนถึงกับหน้าเครียด รู้สึกระแวงขึ้นมาทันที...
ooooooo
(อ่านต่อพรุ่งนี้)
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น